En plots was het september.

Ik snap écht niet hoe het zo snel voorbij is kunnen gaan. Dat groot verlof van 2017. Daarnet was het nog juni en hoopten we hartstochtelijk dat de hittegolf toen de voorbode zou zijn van een fabuleuze zomer. Plots is het volop september, zijn de scholen weer open en kondigt de herfst zich genadeloos aan.

Zou een leven met kinderen dan toch harder gaan dan een leven zonder?
Of raast het sneller voorbij omdat we ouder worden?

Nee, tuurlijk niet. De klok tikt voor ons allemaal aan exact hetzelfde, genadeloze tempo. Al voelt niet iedereen die hete adem in zijn of haar nek. Hoe meer je in het moment leeft, hoe langer dat moment duurt. Hoe meer je combineert en vooruit loopt op de feiten, hoe korter het lijkt.

Nu, ik heb genoten hoor. Heel hard zelfs. Van onze waanzinnige reis naar Canada. (Waarover trouwens nog heel wat posts gepland staan!) Van dat weekend aan zee met de allerliefste vrienden. Van een waanzinnige feest-driedaagse op Pukkelpop. Van drie spetterende verjaardagsparties. Van mijn werk voor Familie, RTV en nog een paar andere zeer fijne opdrachtgevers. Van het spelplezier van mijn kinderen. Van de bezoekjes aan mijn ouders en grootouders.

Maar ik ben hier en daar ook vergeten te ademen. Dat moet ik even eerlijk toegeven. De intensiteit lag bij momenten misschien een beetje té hoog. Zowel qua werk als qua ontspanning. Er was altijd wel iets. Zelfs een zogezegd vrije dag werd al snel gevuld. Er tussendoor moest er ingepakt worden. En uitgepakt. En gewassen. En over-en-weer gereden. En gepoetst.

En getobt over al die fijne mensen waarmee ik nog wilde afspreken, maar waar er geen tijd meer voor overbleef.

Ik weet nochtans beter.

Ja, zo komt het dus dat het bijna Sinterklaas én Kerstmis én Nieuwjaar is. En dat ik eigenlijk alweer verlof kan gebruiken.

Om van mijn verlof te bekomen. 

10 simpele ideeën voor meer balans in je leven!

  1. Het is niet omdat zowat alles mogelijk is in deze tijden dat je ook alles moet doen.
  2. De lat lager leggen, betekent niet dat ze niet meer hoog genoeg ligt.
  3. Probeer niet om het oncontroleerbare te controleren, maar focus op wat je wel in de hand hebt.
  4. Bezinnen is goed, piekeren nutteloos.
  5. Anticiperen is goed, op voorhand panikeren niet.
  6. Denk wat vaker in ‘magjes’ in plaats van ‘moetjes’. It’s all in the mind.
  7. Kijk nooit te ver vooruit. Bekijk een drukke week dag per dag. Bekijk een drukke dag opdracht per opdracht.
  8. Focus op het positieve. Verlies geen energie aan negatieve zaken, mensen en gedachten.
  9. Vrije tijd mag als eens écht vrije tijd zijn.
  10. Als je leven pas na je werk begint, kan het vermoedelijk beter.

 

Nog meer balans? Kijk ook eens naar deze tips!

Lentekriebels. Erika vs Elle Milla!

Ik had het zelf niet gedacht hoor. Dat ik zo’n fel roze zou durven dragen. Of een strakke legging in imitatieleer. Of een opvallend bomberjack met Japanse bloemen. Maar Elle Milla made me do it. En nu wil ik even niks anders meer. Laat de lente maar komen!

Met de code ERIKA15 krijg je trouwens 15 procent korting op je eigen bestelling. Just saying…

Meer Elle Milla outfits? Hier! En info? Hier!

Jouw en mijn favoriete posts van 2016.

Ik heb serieus wat bij mekaar geschreven in mijn tweede blogjaar. En jullie hebben dat allemaal flink gelezen. Waarvoor zot veel dank. Echt. En een dikke zoen.

Ik zet mijn en jouw favoriete posts van 2016 nog even op een rijtje bij deze. Voor zij die iets gemist zouden hebben of voor zij die deze pagina misschien nog maar net ontdekt hebben.

  1. Mogen mijn kinderen nog even kind zijn aub?
  2. Fun met Finn: zijn leukste uitspraken, part X.
  3. Erika bekent: mijn kinderen eten boterhammen met choco.
  4. Krapulekesdag.
  5. 5 jaar Finn, 3 keer feest.
  6. Circus Rowen
  7. Stop de klok: ik heb twee kleuters in huis.
  8. Erika blikt terug op de zomer van 2016.
  9. Ik ben vier en ik vind het niet altijd leuk hier.
  10. Over hoe het moederschap de band met mijn familie nog sterker maakte.

Stop de klok! Ik heb twee kleuters in huis.

De tijd staat niet stil. En mijn kinderen nog minder.
Tijd voor een update, dacht ik zo.

  • Mijn oudste kind is een tand kwijt. En dat is niet geheel natuurlijk zo gekomen. Hij is tegen een doelpaal gebotst. Afgelopen weekend tijdens een verjaardagsfeestje. Te hard gekeken naar de andere kindjes tijdens een spelletje tikkertje en de omgeving zo even compleet vergeten. Drama uiteraard. Eerst van de pijn. Daarna van zelfbeklag. Ontsmettingsmiddel pikt en eten lijkt plots onmogelijk. En mooi is het ook niet nee. Er gaapt een gat in zijn voorheen perfecte mondje. Misschien nog wel voor een jaar of twee.
  • Voor de rest doet hij het eigenlijk bijzonder goed, mijn Finneman. Hij is een stuk verflinkt. Als dat al een werkwoord is.
  • Zo in de 3e kleuterklas zitten, bij de 5-jarigen, zoals hij het zelf zegt, vindt ie redelijk indrukwekkend. En daar gedraagt hij zich ook naar. Flinker, verantwoordelijker, liever én spraakzamer. Ik moedig dat allemaal aan. Heel hard zelfs.
  • Leuke dingen ook die hij eruit gooit:

– “Dat is goeder als je dat zo doet mama!” Beter bedoelde hij dus.
– “Ik wil niet tot het einde wandelen want dat is ver en dan ben ik moe.” Uit het niets, zonder aanleiding. Filosofisch wel, niet?
– “Mama, kan jouw keel ook groeien? En jouw oren? En jouw piemel?”
– “Mama, hoe lang moet ik nog slapen? 38 miljoen uur? Of 27?” “27 lieverd.” “Ah, oké”.
– “Als de tandenfee komt, gaat die mij dan wakker maken? En gaat die dan ook nog even naar beneden om met jou te praten?” Een recente conversatie inderdaad.

  • Hij is ook minder uitgeput na een schooldag. Kan echt een stuk meer aan. Een hobby erbij bijvoorbeeld. Dat is multi-move geworden, met een minimale voorsprong op turnen en voetbal. Eigenlijk wilde hij alles doen, zo lang er maar vriendjes van de partij waren.
  • Op zaterdag blijft hij zwemles volgen. Heerlijk vindt ie dat. Maar een stuk of 20 dolle beurten ten spijt, zonder gordeltje en/of bandjes lukt het nog altijd niet.
  • Hij is ook veel leergieriger geworden. Stelt vragen zowaar. Wil oefenen op zijn puzzelen. En zelfs al proberen te lezen. En hij kan tot 20 tellen. Soms ook nog een stukje verder.
  • Mijn jongste kind is zo goed als droog sinds de 3e week van september. Zo goed als, maar nog niet helemaal. Het verontrust hem niet. En mij nog minder. Het komt wel.
  • Het belangrijkste is dat hij van dag 1 supergraag naar school gaat. Mee met zijn broer door de grote poort. Of met één van de vrienden van zijn broer. Hij wordt echt op handen gedragen en vertroeteld. Ik kan daar naar blijven kijken.
  • Al was het toch ook even moeilijk de eerste week. Dat er op school verschillende klasjes waren en dat kinderen per leeftijd onderverdeeld worden, had hij niet verwacht. Dolle pret op de speelplaats dus en daarna tranen als ie van zijn broer gescheiden werd.
  • Hij speelt meer met de vrienden van zijn broer dan met zijn eigen klasgenootjes. 
  • Het is een behoorlijk karaktertje geworden mijn mini-mannetje. Weet zeer goed wat ie wil. En niet wil. En dan kan je op je kop gaan staan. En maar boos kijken. Hij kan immens boos kijken als het hem niet aanstaat.
  • Hem face-time gewijs willen zien en spreken toen ik een weekje in Spanje was, bleek een heel slecht idee. “Mama, wat doe jij nuuuuuu????” En maar wenen. Schuldgevoel-to-the-limit uiteraard. Hij snapte duidelijk niet hoe ik daar vrolijk kon zitten wezen, terwijl ik hem zo in de steek had gelaten.
  • Madagascar 3 is hier dé film van het moment. Al minstens 83 keer bekeken. And still counting. Rowen denkt trouwens dat hij de tijger is. Of de leeuw. Of allebei. Echt. Soms gelooft hij dat oprecht. En maar brullen, en grommen. En over de grond kruipen. En boos kijken uiteraard. Heel boos kijken.
  • Gisteren riep hij nog vanuit zijn bedje: “Mama, gaan alle tijgers ook slapen nu? En alle leeuwen?” (5 minuutjes stilte) “En ook alle nijlpaarden mama?”
  • En ik ben een zotgelukkige moeder. Elke dag nog een stukje gelukkiger. Maar ik snak wel naar iets meer rust en samenzijn. Zonder al te veel te moeten. Want de voorbije weken zijn echt hectisch geweest. Mijn agenda en die van mijn lief kwamen voor het eerst in al die tijd voor geen millimeter overeen. Veel opvangwerk dus voor mijn ouders, schoonouders én grootouders. Voor vriendinnen zelfs. En veel onrust voor mij dus. Een beetje schuldgevoel zelfs. Omdat ik echt voelde aan mijn jongens dat ze mij te weinig zagen. Dat gaat recht door je hart.
  • Voor de komende tijd dus graag meer van dit. Maar net iets meer in balans. Stel dat ik dat zo in de hand zou hebben hé. Allez ja, eigenlijk heb ik dat (voor een groot stuk) in de hand.

Meer Stop de klok lezen? Hier ondermeer!
Of meer leuke uitspraken van Finn? Ga hier dan eens piepen!

Erika presenteert: BOOF jeans.

Sta me toe nog even heel erg enthousiast te zijn, zo vlak voor het weekend. En wel omdat ik een ge-wel-dig (Nederlands) broekenmerkje ontdekt heb voor de jongens: BOOF. Echt, wat Freddy Pants al langer voor mij is, is BOOF vanaf nu voor Finn en Rowen. Strakke, stoere jeansbroeken die net zo comfortabel zitten als een legging. Of als een joggingbroek, zo u wil. Want ze noemen het de jogg jeans. Verkrijgbaar in vier kleuren. Voor jongens én meisjes. Baby’s, kleuters én tieners.

blogpics - 23blogpics - 37

(De schoenen van Finn komen van bij Hippe Schoentjes.)

Erika gaat op verjaardagsweekend in Landal Kasteeldomein De Cauberg.

33. Dju toch. Waar is de tijd dat ik 18 werd? Of 20. Of 26. En een hele nacht lang ging feesten in Fill Collins club, Club Geluk of Culture Club. Zonder dat ik mij ook maar één seconde moest afvragen wie mijn kinderen dan wel zou opvangen en of mijn lief het zonder mij zou redden. Ik had geen kinderen. En een lief al evenmin. Toch niet van het het vaste relatie-type.

Ja, die tijd is al wel even voorbij nu. Maar hey, dat is helemaal oké. Hoe fijn mijn teenager– en twenty something- jaren ook geweest mogen zijn, ik geniet minstens even hard van tram 3. Al verafschuw ik de uitdrukking. Ik weet nu tenminste (een beetje) wie ik ben, wat ik (niet) wil en wie of wat er écht toe doet. En als die momenten van zottigheid en ‘vrijheid’ schaarser worden, geniet je des te meer van de momentjes die je wél te pakken krijgt. Right? 

Zoals dat langgerekte moment twee weekends geleden. Mijn verjaardagsweekend. In Landal-park Kasteeldomein de Cauberg in Valkenburg.
Met 6 van mijn beste vriendinnen. Allemaal moeders. Met een wild verleden 😉 In een heerlijk huisje. Ruime kamers en supergezellig ingericht. Omgeven door prachtige natuur.

Nederlands Limburg is écht de max. En de mensen zijn er belachelijk vriendelijk.

Valkenburg is bovendien een onderschat stadje. Vol terrasjes en lekkere restaurantjes. Wij haalden ondermeer ijsjes bij Lemon Grass en aten heerlijke tapa’s bij Latinos. Grotten en ruïnes. Kabel- en rodelbanen. Fruitbomen en wijngaarden. En letterlijk vlak naast het Landal-park, iets meer naar beneden op de mythische Cauberg, liggen Thermae 2000 en Holland Casino. Elk met hun eigen charme. Allebei getest en geweldig hard goedgekeurd.

Ik ga nog terug. Dat staat vast. En daar mag je mij aan herinneren. In het geval het wat lang duurt met die vaste man en die al even vaste kinderen onder mijn hoede.

landal - 25landal - 24landal - 39landal - 1landal - 4landal - 5landal - 6landal - 9landal - 7landal - 8landal - 15landal - 13landal - 12landal - 17landal - 20landal - 18landal - 19

Erika experimenteert: de nieuwe website van Hippe Schoentjes.

Hippe Schoentjes, een waar online schoenen-, sokken- en tassenparadijs voor kinderen en hun mama’s,  bestaat al langer dan vandaag. Maar de website is sinds kort compleet vernieuwd. Als in: on-her-ken-baar veranderd. En dan nog wel in ongelooflijk positieve zin. Ha!

Navigeren door de site? Zoeken op maat, voetlengte, merk, kleur of stijl? Makkelijker dan ooit! En dan zijn er nog een hele hoop gloednieuwe features!

hippe - 1

 

Winkelen bij Hippe Schoentjes new style, samengevat in 5 stappen:

1. Meet de voeten van je sloebers. (Alle schoentjes worden netjes opgemeten, dus als je de voetlengte van je kinderen kent, passen de bestelde schoentjes altijd!)

2. Maak een account aan. Voer je kinderen en hun voetlengte in. (Vanaf nu krijg je als ‘vaste’ klant sowieso altijd 5 procent korting!)

3.  Maak per kind je keuze. Een kijkje in het nieuwe Lookbook kan misschien helpen. (Wat je ook kiest, het resultaat is altijd stylish, kleurrijk en speelplaats- of crèche-proof!)

4. Twijfelgevallen of gevallen die je nog wil/moet uitstellen, zwier je gewoon op de wishlist. (Uitstel hoeft geen afstel te zijn!)

5. Denk ook even aan jezelf en check de mama-toppers pagina. (Cause we are worth it dedju! ;))

hippe - 1 hippe - 2
hippe - 3

Ik ben deze keer overstag gegaan voor deze fijne exemplaren van HIP en van Stones and Bones. Een paar voor elk van de boys en jawel, ook eentje voor mezelf. Ziedonsgaanziedonsgaan!

blogpics - 8blogpics - 19blogpics - 18blogpics - 39blogpics - 50

Mijn Elle Milla must haves voor de herfst.

Elle Milla. Het meisje met de blog en de webshop. De blog leest een lekker eind weg en neemt je mee in het leven van mama Sarah en haar jongens Cis en Vin.De webshop is- zonder overdrijven- mijn online winkelwalhalla.Dat heb ik hier al meermaals verkondigd.

En jawel, de nieuwstedroplaat de fashionista in mij alweer serieus kwijlen. Alles wat Sarah selecteert is trendgevoelig, maar nooit t. Stijlvol bovenalles. En zo waanzinnig makkelijk te combineren.

Als jij je na deze post ook niet meer kan houden, shop dan zeker met de kortingERIKA15.Dan krijg je maar liefst15 procent korting. En de prijzen zijn sowieso al lief voor je portemonee.

blogpics - 5blogpics - 6blogpics - 13blogpics - 12blogpics - 10blogpics - 30blogpics - 16blogpics - 17blogpics - 14blogpics - 15

Erika blikt terug op de zomer van 2016.

Dat hij weer voorbij is de zomer. Die mooie zomer. En dat ik daar toch even stil bij wil staan. Bij zo veel liefde, (werk)plezier en fijne tripjes. Kwestie van me nog eens extra bewust te worden van al mijn grote en kleine gelukjes. Omdat ze niet vanzelfsprekend zijn en dat nooit mogen worden. En vooral omdat ik niks wil vergeten. Want wat voorbij is, komt nooit meer terug. Maar kan dus wel opgeslagen worden. Off- én online.

De maand juli begon met nog een hele hoop werk. Een filmpje voor het nieuwe casino van Middelkerke bijvoorbeeld. De presentatie van de Color Runs in Oostende en Hemiksem. Uren dubbingwerk voor de gloednieuwe Ketnet-reeks Diepzee. De voice-over van een spotje voor Bic. En heel wat dagen nieuws lezen bij RTV.

Maar na de 18e veranderende alles. Voor een dikke twee weken dan toch. Weg moetjes, hallo magjes. Zo was er plots tijd om vier dagen kinderloos te chillen in Mallorca. Om een flink pak Antwerpse zomerbars te testen. (Smokey Joe’s, Cargo Zomerbar in Park Spoor Noord, de official Zomer van Antwerpen-bar én Bocadero.) Om na drie jaar eindelijk nog eens in Pairi Daiza te geraken. Om romantisch te dineren in De Veranda. En de dag erop nog veel meer te eten, ter ere van de 75e verjaardag van mijn schoonmama. Ergens in een Waaslandse tuin dan nog wel.

In augustus waren er vier dagen onwaarschijnlijke quality-time op en rond het meer van Genève. Er was een babybezoek of twee. (Welkom Julie en Eloïse!) Een eerste festivalervaring voor de jongens (Linkerwoofer!). Een drie dagen durend feestweekend voor de verjaardag van mijn oudste. Een gezellige cinema-avond met vriendinnen (Bad Moms!). Een dagje zweten in Blankenberge (alwaar ik voor het eerst in pakweg 20 jaar nog eens in de Noordzee gezwommen heb!). De ontdekking van het Red Star Line museum. (Binnenkort lees je hier op de blog trouwens nog een pak meer over de fijne nocturnes voor kinderen daar!) En een tweedaagse naar de Gaume, het diepe zuiden van ons land. Daar waar Mira, de meter van Rowen, woont.

Maar er moest hier en daar toch ook al stevig gewerkt worden. Zo mocht ik de VIP-tent aan de aankomst van de eerste Dwars door het Hageland hosten. De laatste Verklapt inleiden in Vorselaar. Een prachtig verhaal voorlezen op de viering van 25 jaar Habbekrats in Gent. Mijn eerste huwelijksceremonie ooit in goeie banen leiden. (Proficiat Gerlinde en Maxim!) De Color Run in Brussel en de eerste kwalificatiematch van onze Belgian Lions voor Eurobasket 2017 in de Lotto Arena presenteren. En het nieuwe seizoen van TVL Wonen op gang trekken.

Rowen is- op twee weken verlof na- vier dagen per week naar de crèche blijven gaan. Finn heeft twee weken een half uur per dag privé-zwemles genomen (hij kan het nog altijd niet, maar doet het supergraag ;)) en maar liefst drie kampen afgewerkt: de Superheldenschool, Engels voor Bengels (allebei van Free-Time) en een hockeykamp zowaar. Net op het moment dat onze Red Lions het zo goed deden op de Olympische Spelen.

En over die Spelen gesproken. Wat heb ik genoten van deze uitzonderlijk gulle sportzomer! Het EK voetbal, Wimbledon, de Tour en dan Rio. Het was echt afkicken van zoveel moois.

Maar mispak je niet. Ook al is de balans (extreem) positief, er waren ook heel wat mindere of simpelweg uiterst gewone dagen bij de voorbije twee maanden. Dagen zonder veel euforie of speciale activiteiten.  En lang niet alles verliep lekker smooth of perfect volgens plan. Rowen is bijvoorbeeld nog niet droog (sorry juf!), heeft serieuze inslaapproblemen gehad (het lijkt er wel op dat ze voorbij zijn!), spuwt als hij boos is of zijn zin niet krijgt (danku grote broer voor het slechte voorbeeld!) en blijft de geluidsnormen geregeld overschrijden.

Enfin, komt allemaal wel goed. Piekeren en zorgen maken, bewaar ik voor de momenten waarop het echt niet anders kan. Voor nu, liefst gewoon meer van dit. Leven, werken, reizen. Graag zien en gezien worden. Tijd maken voor elkaar. Voor de mensen en dingen die er toe doen. Kortom: alles wat zo vanzelfsprekend is tijdens die zomervakantie, maar je zo vaak vergeet de rest van het jaar.