Fun met Finn én Rowen. De eerste!

Ik heb er twee nu die praten. Serieus praten I mean. En dan vergeet ik eigenlijk nog veel te vaak om al die gekkigheden en absurde conversaties neer te schrijven. Een bloemlezing uit wat ik wél onthouden heb:

FINN:

“Omi, jij hebt dikke ballen!” Hij bedoelt billen. (En for the record: hij heeft ongelijk.)

“Ik weet nog niet wie de enge juf is.” Hij bedoelt: wie de strenge juf is.

“Als ik win dan heb ik gewonnen.” Duidelijk, toch?

“Als ik 10j ben, moet ik dan nog bolletjes? Want dan luister ik al.” Aha, tot dan blijven we bewust niet luisteren dus en hebben we dat beloningssysteem nog nodig?

“Mijn juf heeft ook een huis!” Gelukkig seg.

“Als wij gestorven zijn dan worden wij skiletten en dan kan iedereen ons zien.” Zoals de dino’s hé.

ROWEN:

“Picke-nicke, dat is gewoon boterhammen eten.” Nee, niet onder de indruk van deze klas-activiteit.

“Weet ik niet. Weet JIJ dat?” Zo jong en al altijd de bal terugkaatsen.

“Wij zijn met de juf naar de Colraat geweest.” (Hij bedoelt de Colruyt.)

“Mama, als je honger hebt dan moet je eten en als je dorst hebt dan moet je drinken. Ja hé? Ja hé mama?” Ik weet al helemaal hoe de wereld in mekaar zet, maar je moet toch even bevestigen moeder. Zoiets.

En tot slot nog een mooi bericht vanop het toilet: “Mama, ik heb een lange worst gedaan!” Knap hoor jongen.

 

Meer (vuile) praat van de oudste? Hier onder andere.

Erika presenteert: Indian Blue Jeans.

Indian Blue Jeans is een nieuw jeansmerk dat mikt op cool dudes & young hipster girls. En gezien ik één van beide focusgroepen in huis heb, kon een bestelling niet uitblijven.

Rowen is enthousiast over mijn keuzes, maar laat het niet zien. Finn overdrijft dan weer een beetje. 😉

 

Fun met Finn, part X.

Oh wat kijk ik uit naar Rowens eerste lijstje in dit genre. Maar helaas, wat hij zegt is nog nét niet grappig genoeg. (Sorry, ik leg de lat hoog voor deze rubriek.) We doen het dus nog een keertje met zijn broer. Die is ondertussen al toe aan aflevering 10.

  • “Drinken gaat naar de piemel en eten naar de buik. Ja toch?” 
  • “Oude mensen zijn soms dood.”
  • “Mama, weet jij wat concentreren betekent?” “Ja liefje, maar leg jij het eens uit?” “Euh… dat ben ik vergeten.” (Terwijl hij de focus dus al lang weer kwijt was.)
  • “Mama, weet jij wat what the fuck! betekent?” (zonder te wachten op mijn antwoord) “Dat betekent: amai nee, zo is dat niet! Of: maar nee, dat kan toch niet!”
  • “Mijn papa is verliefd op mijn mama, want ze geven kusjes!”
  • “Mama, wat zit er in jouw vingers?” “Botten… geraamte… skelet…” “Nee mama, alleen geraamte, geen skelet.”
  • “Met welke vriendjes heb je vandaag gespeeld, Finn?” “Ik weet dat maar ik ga dat niet zeggen.” “Waarom niet?” “Omdat jij anders alles weet en je weet al veel!”
  • “K3 is voor meisjes. K3 is stom. En saai.” Maar wel meezingen natuurlijk.
  • Terwijl we voorbij het ziekenhuis komen waar ik bevallen ben: “Hier ben jij geboren Finn! Hier ben jij uit mama’s buik gekomen!” “Nee dat wil ik niet, ik wil alleen uit papa’s buik komen. Maar dan gaat die wel ontploffen.” Euh… oké dan.

 

Meer leuke quotes van mijn oudste, lees je hier.

Erika presenteert: Muzemie.

Jawel, is er weer eentje bij gekomen. Een onweerstaanbare webshop bedoel ik dan. Zo’n online shopparadijs dat eruit springt. Omwille van de mooie vormgeving én de eigenzinnige selectie spullen. Muzemie is de naam. Afgeleid van Muze, één van de kinderen van Cindy Caluwaert, de bezielster van de winkel. Ze heeft ook nog een zoontje van 4: Twan.

Muzemie bestaat nog maar net, maar gaat in no time heel wat harten veroveren. Daar ben ik behoorlijk zeker van. Je vindt er originele, kwalitatieve kinderkleding voor boys en girls tussen de 0 en de 12 jaar. En daarnaast ook een pak accessoires en gewéldige hebbedingen.

Ik heb alvast de winterjasjes voor mijn jongens bij Cindy gescoord. Rowen draagt de Bearbelly Jacket van Koolabah en Finn de iets minder warme, maar heerlijk zachte Black Julo Blouse van Zezuzulla.

bos - 2bos - 7bos - 8
bos - 6bos - 3

 

Daarnaast moet je zeker ook deze fijne merkjes eens checken: EFVVA, Mouse in A house, Iglo+indi en Pocopato.

En misschien kan je jouw favorieten dan wel bemachtigen mét een mooie korting, want ik mag 2x 25€ shoptegoed bij Muzemie weggeven!

Meedoen met de give-away is simpel:
1) Volg @muzemie en @erikavantielen op IG
2) Share de wedstrijdfoto met de hashtag #erikalovesmuzemie
3) En tag @muzemie

Ik maak de winnaars bekend op maandag 7 november. Good luck!

muzemie - 1

Erika en Moms to the max delen uit! Win jouw favoriete Popupshop item.

“Take me to the… euh… Popupshop…”

Moms to the Max, het online shopparadijs van Chantal, staat hier al langer hoog op mijn lijstje van favoriete webshops. Omdat ze geweldige stuks in huis heeft. Originele outfits van eerlijke merkjes. Aan fijne prijzen bovendien. Meer moet dat niet zijn.

En op tijd en stond wordt dat leuke assortiment aangevuld met nieuwe labels. Zoals Popupshop. Gespecialiseerd in dieren- en natuurprints. Gemaakt van organisch katoen.

Deze tijger sweatpants bijvoorbeeld. Op het lijf van mijn kleine Rowen gemaakt. Het kind denkt immers bij momenten oprecht dat hij streepjes heeft. Dan kruipt hij rond op handen en knieën en brult ie zich te pletter.

moms - 8

Grote broer is dan weer minstens even blij met zijn ‘olifantenbroek’“Want dan ben je een héél sterk dier!”

Popupshop ook iets voor jouw ‘wilde’ kroost? Doe dan nu mee aan de IG-giveaway! Volg zowel mijn account als die van Moms to the max. Check vervolgens de webshop. Kies daar je favo Popupshop-item én deel dat samen met de wedstrijdfoto onder de hashtag #erikatothemax. De winnaar krijgt zijn of haar gekozen stuk opgestuurd!

moms - 3moms - 1

Stop de klok! Ik heb twee kleuters in huis.

De tijd staat niet stil. En mijn kinderen nog minder.
Tijd voor een update, dacht ik zo.

  • Mijn oudste kind is een tand kwijt. En dat is niet geheel natuurlijk zo gekomen. Hij is tegen een doelpaal gebotst. Afgelopen weekend tijdens een verjaardagsfeestje. Te hard gekeken naar de andere kindjes tijdens een spelletje tikkertje en de omgeving zo even compleet vergeten. Drama uiteraard. Eerst van de pijn. Daarna van zelfbeklag. Ontsmettingsmiddel pikt en eten lijkt plots onmogelijk. En mooi is het ook niet nee. Er gaapt een gat in zijn voorheen perfecte mondje. Misschien nog wel voor een jaar of twee.
  • Voor de rest doet hij het eigenlijk bijzonder goed, mijn Finneman. Hij is een stuk verflinkt. Als dat al een werkwoord is.
  • Zo in de 3e kleuterklas zitten, bij de 5-jarigen, zoals hij het zelf zegt, vindt ie redelijk indrukwekkend. En daar gedraagt hij zich ook naar. Flinker, verantwoordelijker, liever én spraakzamer. Ik moedig dat allemaal aan. Heel hard zelfs.
  • Leuke dingen ook die hij eruit gooit:

– “Dat is goeder als je dat zo doet mama!” Beter bedoelde hij dus.
– “Ik wil niet tot het einde wandelen want dat is ver en dan ben ik moe.” Uit het niets, zonder aanleiding. Filosofisch wel, niet?
– “Mama, kan jouw keel ook groeien? En jouw oren? En jouw piemel?”
– “Mama, hoe lang moet ik nog slapen? 38 miljoen uur? Of 27?” “27 lieverd.” “Ah, oké”.
– “Als de tandenfee komt, gaat die mij dan wakker maken? En gaat die dan ook nog even naar beneden om met jou te praten?” Een recente conversatie inderdaad.

  • Hij is ook minder uitgeput na een schooldag. Kan echt een stuk meer aan. Een hobby erbij bijvoorbeeld. Dat is multi-move geworden, met een minimale voorsprong op turnen en voetbal. Eigenlijk wilde hij alles doen, zo lang er maar vriendjes van de partij waren.
  • Op zaterdag blijft hij zwemles volgen. Heerlijk vindt ie dat. Maar een stuk of 20 dolle beurten ten spijt, zonder gordeltje en/of bandjes lukt het nog altijd niet.
  • Hij is ook veel leergieriger geworden. Stelt vragen zowaar. Wil oefenen op zijn puzzelen. En zelfs al proberen te lezen. En hij kan tot 20 tellen. Soms ook nog een stukje verder.
  • Mijn jongste kind is zo goed als droog sinds de 3e week van september. Zo goed als, maar nog niet helemaal. Het verontrust hem niet. En mij nog minder. Het komt wel.
  • Het belangrijkste is dat hij van dag 1 supergraag naar school gaat. Mee met zijn broer door de grote poort. Of met één van de vrienden van zijn broer. Hij wordt echt op handen gedragen en vertroeteld. Ik kan daar naar blijven kijken.
  • Al was het toch ook even moeilijk de eerste week. Dat er op school verschillende klasjes waren en dat kinderen per leeftijd onderverdeeld worden, had hij niet verwacht. Dolle pret op de speelplaats dus en daarna tranen als ie van zijn broer gescheiden werd.
  • Hij speelt meer met de vrienden van zijn broer dan met zijn eigen klasgenootjes. 
  • Het is een behoorlijk karaktertje geworden mijn mini-mannetje. Weet zeer goed wat ie wil. En niet wil. En dan kan je op je kop gaan staan. En maar boos kijken. Hij kan immens boos kijken als het hem niet aanstaat.
  • Hem face-time gewijs willen zien en spreken toen ik een weekje in Spanje was, bleek een heel slecht idee. “Mama, wat doe jij nuuuuuu????” En maar wenen. Schuldgevoel-to-the-limit uiteraard. Hij snapte duidelijk niet hoe ik daar vrolijk kon zitten wezen, terwijl ik hem zo in de steek had gelaten.
  • Madagascar 3 is hier dé film van het moment. Al minstens 83 keer bekeken. And still counting. Rowen denkt trouwens dat hij de tijger is. Of de leeuw. Of allebei. Echt. Soms gelooft hij dat oprecht. En maar brullen, en grommen. En over de grond kruipen. En boos kijken uiteraard. Heel boos kijken.
  • Gisteren riep hij nog vanuit zijn bedje: “Mama, gaan alle tijgers ook slapen nu? En alle leeuwen?” (5 minuutjes stilte) “En ook alle nijlpaarden mama?”
  • En ik ben een zotgelukkige moeder. Elke dag nog een stukje gelukkiger. Maar ik snak wel naar iets meer rust en samenzijn. Zonder al te veel te moeten. Want de voorbije weken zijn echt hectisch geweest. Mijn agenda en die van mijn lief kwamen voor het eerst in al die tijd voor geen millimeter overeen. Veel opvangwerk dus voor mijn ouders, schoonouders én grootouders. Voor vriendinnen zelfs. En veel onrust voor mij dus. Een beetje schuldgevoel zelfs. Omdat ik echt voelde aan mijn jongens dat ze mij te weinig zagen. Dat gaat recht door je hart.
  • Voor de komende tijd dus graag meer van dit. Maar net iets meer in balans. Stel dat ik dat zo in de hand zou hebben hé. Allez ja, eigenlijk heb ik dat (voor een groot stuk) in de hand.

Meer Stop de klok lezen? Hier ondermeer!
Of meer leuke uitspraken van Finn? Ga hier dan eens piepen!

Erika presenteert: Bench. Cosy clothes voor kinderen en hun ouders.

I like dressing up, maar even vaak kies ik voor een snelle, basic look. Mooie kleuren, aangename stoffen. Comfortabel én stijlvol. Kortom: kleren waar je in kan wonen.

En het zijn precies die zaken die ik ook belangrijk vind voor mijn actieve (ahum, understatement!) jongens. Cosy kleertjes waar ze mee buiten kunnen komen. Streetwise én warm, nu de ochtenden en avonden toch al een flink stuk kouder zijn.

En kijk, dan zitten we alledrie (allevier zelfs, maar de vader wil niet op de foto ;))  keigoed bij BENCH. Streetwear voor mannen, vrouwen en kinderen. Dit zijn onze najaarsfavorieten!

blogpics - 21 blogpics - 24blogpics - 32blogpics - 29blogpics - 25blogpics - 40blogpics - 43blogpics - 46blogpics - 48

School is cool?

Eén september. Als kind en als puber een datum waar ik niet bepaald naar uitkeek. Ik mocht dan wel een voorbeeldige leerlinge zijn, school heb ik toch altijd als een noodzakelijk kwaad beschouwd. Hoe beter ik mijn best deed, hoe minder gezever, hoe langer de vakantie en hoe sneller een diploma op zak. Dat en een niet te negeren drang naar perfectionisme. Meer moest je achter die opvallende ijverigheid niet gaan zoeken. Een attitude die ik trouwens netjes tot de laatste dag van mijn universitaire studies heb aangehouden. Mijn leven begon waar de verplichtingen en de pesterijen wegvielen. Daar waar ik mijn boeken, mijn leerstof en mijn vrienden zelf kon kiezen. Afstuderen voelde dan ook aan als een enorme bevrijding. De bevrijding van een juk waaronder ik een jaar of twintig geleden heb.

Nu, voor je mij verdenkt van een hoop frustraties, verdriet en onverwerkte trauma’s. Ik heb me natuurlijk niet een hele schoolcarrière lang doodongelukkig gevoeld en ik ben hier en daar ook fantastische mensen tegen het lijf gelopen. Maar ik vind het werkleven gewoon veel fijner dan het schoolleven. Ik ben opengebloeid in de jaren na mijn afstuderen. Omdat ik mijn eigen koers bepaal nu. Meer dan ooit zelfs. En enkel tijd steek in de zaken die ik zelf belangrijk vind. Op de manier die voor mij het beste werkt.

Je kan je dus meer dan waarschijnlijk wel voorstellen dat ik met lichte bezorgdheid kijk naar wat mijn eigen kinderen nog te wachten staat. Zij staan nog maar aan het begin van die lange schoolcarrière. Zij moeten nog jaren meedraaien in het hele systeem. En ja, misschien lukt dat allemaal probleemloos en maak ik mij nu nodeloos veel zorgen. Maar misschien wordt het keihard vechten. Jaren aan een stuk. Om wat voor reden dan ook.
We gaan het snel weten. Of toch beter kunnen inschatten. Want Finn start in de derde kleuterklas. En hier begint het écht naar het schijnt. Hier worden kleine mensjes voorbereid op de grote school. Met testen en al. Binnen de lijntjes kleuren wordt de norm, zowel letterlijk als figuurlijk. En dat maakt me toch een beetje bang. Omdat alles er voorlopig op wijst dat mijn kleine vent daar nog niet aantoe is. En eigenlijk moet hij er van mij ook nog niet klaar voor zijn. Het kan toch niet dat het al gedaan is met de pret op 5 jaar? En dat je daarna nog minstens 15 jaar bloedserieus doormoet? En het hoeft toch ook niet dat alle kinderen tot dezelfde volwassen norm worden geboetseerd? Langs de andere kant, het kind in kwestie ligt hier allemaal (nog) niet wakker van. School is cool. Leren is nog geen werkwoord. En voor zijn vrienden gaat hij door het vuur.

Ach, die extra tikkeltjes discipline, werklust en verantwoordelijkheidsgevoel worden de komende weken en maanden misschien wel spontaan gekweekt. Zeker nu hij ook zijn broertje zal mogen meenemen naar de andere kant van de grote poort. Kleine Rowen start in de instapklas. Inderdaad, die veilige omgeving waar ervaring nog primeert op kennis. Waar elk kunstje een talent is. En waar het nog niemand een hol kan schelen hoeveel puzzelstukjes je koter legt. Yeah, two and a half forever!

(Deze column verscheen eerder in het hele fijne magazine Zappy Ouders. De Ecargo Bike mocht ik testen via Bosch en de leuke zebra-shirts die de jongens dragen, zijn van Grey Kids Clothing.)

Erika experimenteert: A night at the museum.

Drie weken geleden beleefden we misschien wel de mooiste zomeravond van de grote vakantie. Die begon met een hapje, een drankje en flink wat waterpret in de Antwerpse zomerbar Bocadero. En eindigde met een bijzondere rondleiding in het Red Star Line Museum daar recht tegenover.

Het museum was die vrijdag speciaal langer open voor kinderen en hun familie. Een nocturne, quoi. En wat voor één. Onze jongens werden meegezogen naar het begin van de 20e eeuw en waanden zich ware landverhuizers. Of gewoon vluchtelingen, zoals men ze nu zou noemen. Meer dan een uur lang dachten ze oprecht dat ze elke minuut met de boot naar Amerika zouden vertrekken. Ze poseerden met hun bagage, namen de trein, leerden de kapitein van het schip kennen, werden gecontroleerd door een dokter voor ze aan boord gingen en speelden oude spelletjes. Educatief ja, maar vooral heel erg plezant. En ook de mama’s hebben zich niet verveeld!

Processed with VSCO with t1 presetred star - 6red star - 7red star - 5red star - 4Processed with VSCO with t1 preset

En dan waren er ook nog de lichtjes van de Schelde om de avond af te sluiten. Want bovenop de mooie toren van het Red Star Line Museum heb je een a-dem-benemend zicht op ‘t Stad

Zelf ook eens op ontdekking gaan in het fantastische Red Star Line Museum? 
Er zijn kindernocturnes tijdens alle schoolvakanties. Het museum is dan ’s avonds open van 18 tot 21u, speciaal voor families.

Altijd mogelijk: wandelen door de stad, in het spoor van de landverhuizers. (via de Antwerp Museum App).

Of reserveer een familierondleiding in het museum.