Oops, we did it again. Op reis met Intersoc.

Laat ik maar meteen de open deur der open deuren intrappen. Het is allerminst een makkelijk jaar voor de reissector. En ook Intersoc is niet gespaard gebleven. Met dank aan de duivelse discussies over reiszones en de inkleuring ervan. Groen, oranje, rood. Open, dicht, open en dan tóch weer dicht. Een opdoffer voor zowel de organisatie, de vrijwilligers als de reizigers. Maar wij hadden onwaarschijnlijk veel geluk dat we nog voor dat hele kleurenfestival in Zwitserland geraakt zijn. In het nieuwste pareltje onder de Intersoc bestemmingen: Flims, Graubünden. Een groot bergdorp op ongeveer 1000m hoogte, omgeven door het meest fotogenieke meer van het land: de Caumasee. Intersoc huist er sinds dit jaar in een heerlijk hotel: Grand Hotel Surselva. Modern, luxueus, gezellig én een pak kleiner en dus nog huiselijker dan de andere hotels. Wij voelden ons, ondanks de mondmaskers en de aangepaste regels aan het buffet, meteen helemaal thuis. Wij, dat waren mijn mama, mijn kinderen, mijn lief en zijn zoon én de vrienden die we in 2018 maakten tijdens het vorige Intersoc verlof: ook een gezin met 3 jongens. Alles samen een zalig zootje ongeregeld, met verschillende wensen en verwachtingen. Van simpelweg spelen over actief fietsen, lopen en wandelen tot rustig lezen, zwemmen, zonnen, suppen en chill in de bar hangen. En dat is allemaal perfect gelukt. Soms allemaal samen, soms (deels) apart. Iedereen content.

Want laat dat nu net het magische zijn van de Intersoc formule. Iedereen krijgt zijn of haar vakantiegevoel. Met de juiste verhouding tussen gezins-, familie- of vriendenmomenten en die broodnodige me- of us-time. De kinderen amuseerden zich in één van de kinderclubs of gewoon ergens ten velde in het hotel, terwijl wij kilometers maalden waar zij geen zin in hadden. En daarnaast hadden we ook allemaal samen de tijd van ons leven in en rond dat waanzinnig mooie meer, aan tafel en bovenop een berg.

Nog niet 100 procent overtuigd? Ik serveer je graag nog eens de voordelen van een vakantie met Intersoc. Kwestie van binnenkort te boeken voor de zomer van volgend jaar of nog voor het komende wintersportseizoen. Kwestie van dit crazy jaar in schoonheid te eindigen of 2021 zo mooi mogelijk te beginnen.

  • Vol pension, met drank de hele dag door (enkel speciale warme dranken en aperitieven zijn extra te betalen).
  • Onbeperkte & gratis kinderopvang mét activiteiten.
  • Gratis deelname aan begeleide wandel- en mountainbike tochten (voor elk wat wils, op elk niveau, met of zonder kinderen, een voormiddag, namiddag of een hele dag).
  • De mogelijkheid om zelf je lunchpakket samen te stellen.
  • Liefde, héél veel liefde. Van het vriendelijke personeel en de gepassioneerde vrijwilligers. De meesten onder hen zijn niet aan hun proefstuk toe en komen voor de zoveelste keer of zelfs voor het zoveelste seizoen op rij.
  • Hoewel je makkelijk contact legt in het restaurant, de bar of op uitstap, is een Intersoc-vakantie niet verplicht een groepsreis. Je bent en blijft de baas over je eigen verlof.
  • Wil je mee op uitstap of deelnemen aan één of andere activiteit? Gewoon even inschrijven de avond voordien. Je kinderen last-minute droppen in de opvang voor een tripje met z’n twee? Geen probleem. Zelf erop uit of chillen op het terras? Allemaal goed. Jij kiest en vandaag kan gerust totaal anders zijn dan gisteren of morgen.

Op avontuurlijke zomervakantie in het zalige Saalbach!

Wij twee. Wij zijn nogal moeilijk in te tomen. Zelfs als we voor een ontspannende vakantie kiezen, willen we hier en daar toch ook nog een beetje (veel) inspanning. Voor mij betekent dat vooral lopen en wandelen. Voor mijn lief zal het altijd fietsen zijn. Met de koersfiets trokken we er al vaker samen op uit, op de mountainbike was Saalbach Hinterglemm onze eerste keer zusammen.

Wat een plek, wat een mogelijkheden. In de winter in de eerste plaats, maar ik begin meer en meer te houden van dit soort wintersportdorpen in de zomer. Ook dan zijn de bergen fantastisch. Minder duur, minder druk en minstens even mooi. Met als het even kan een lekker zonnetje op je hoofd. En als dat dan toch niet het geval zou zijn, trek je gewoon naar de dichtstbijzijnde thermen. Die van Kaprun in het geval van Saalbach. Gecheckt en ongelooflijk goedgekeurd. Net als de eigen wellness van het hotel waar we verbleven, Hotel Hübertushof. Drie sauna’s om even te bekomen van het lekkere leven in Saalbach.

Wij konden een dag of zes stelen en sliepen 5 nachten in Saalbach Hinterglemm. Te weinig en toch ook genoeg. Om onze batterijen op te laden. Een goed beeld te krijgen van de mogelijkheden in en rond Saalbach. En… te beslissen dat we heel snel nog eens terugkomen. Met onze kinderen dan. We zien ze al naar beneden sjezen in één van de vele bike parks.

Waarom we zo overtuigd zijn van Saalbach? Wel hierom!

  • Saalbach profileert zich met de hashtag #homeoflässig . Wat zoveel betekent als easygoing of lekker chill en relaxt. En dat klopt helemaal. Tuurlijk is het er hip, maar dat voelt nooit zo aan. De vibe zit goed. Iedereen is welkom en heeft zijn plaats. Hikers, bikers en families. Van beginner tot absolute pro.
  • 400 km hiking trails om te wandelen of te lopen.
  • Saalbach is de grootste bike regio van Oostenrijk, met 70km trails én 7 bergen! (Mijn lief werd letterlijk zot. Van fietscontentement.)
  • E-mountainbiken is nergens leuker dan hier! (En als je ‘m op eco zet, heb je nog genoeg werk hoor! ;))
  • 6 zomergondola’s ter uwer beschikking.
  • 1001 mogelijke activiteiten: speeltuinen op de meest fantastische locaties, een openluchtzwembad, een hoogteparcours, een pumptrack, tennisbanen, een mini-golf, canyoning, rafting, een bewegingspad, een belevenispad, … Tijd en ogen te kort.
  • Met de Joker Card die elke gast krijgt voor de duur van zijn of haar verblijf, scoor je heel wat activiteiten gratis of met korting!
  • En ja hoor, in de winter is het hier naar het schijnt ook redelijk geweldig: 270 km pistes, 70 liften en heel wat freeride opties!

Praktisch:

  • Wij sliepen in Hotel Hübertushof. Familiaal, lekker ontbijt én goedkope Aperol Spritzkes 😉
  • Bike materiaal huurden we bij Bike ‘n Soul én bij Intersport Breitfuss Ski & Bike Rent . Supervriendelijke ontvangst, topservice en -advies. Wel op tijd reserveren in drukke periodes!
  • De wandeling naar de Manlitz Kogel is bijzonder pittig (een km of 13 met een pak hoogtemeters en hier en daar het betere klauterwerk), maar de uitzichten zijn adembenemend.
  • Voor een mountainbikerit op jouw niveau laat je je best adviseren in één van de bike shops. De Monti Trail is alleszins het bike park voor beginners.
  • Saalbach ligt op ongeveer 950 km rijden vanuit Antwerpen.

Dit is mijn huis.

Ik heb een nieuw huis gekocht. Een soort grote witte doos. Waar alles mee kan. In mijn hoofd dan toch, want voorlopig is er nog niet enorm veel mee gebeurd. Een garage vol onuitgepakte dozen, ontbrekende bedden en kasten, lege muren, een tv op de grond, … Maar wat niet is, zal nog wel komen. Stap voor stap wordt dit nieuwe huis ook een nieuwe thuis. Voor mij is dat gevoel er sinds een week of twee. Voor de jongens was het er al na een week of twee. Dat heet dan flexibiliteit. Eerst niet weg willen uit het oude huis, vervolgens quasi vergeten zijn dat ze ooit elders gewoond hebben.

Eén van de belangrijkste investeringen bij de inrichting van een nieuw huis, vind ik de verlichting. Een serieuze investering is dat trouwens. Damn seg, de mooiste lampen zijn alweer de duurste. Toch vind ik ze onmisbaar om de juiste sfeer te creëren. Ik ben echt héél lichtgevoelig. En hoera, ik heb een allereerste eyecatcher te pakken. Gevonden in de prachtwebshop van de sympathieke Luc Geurts. Feluce heeft de allermooiste landelijke verlichting die, mits goed gekozen of geadviseerd, ook past in een modernere woning zoals de mijne.

Voila, terwijl ik me verder te pletter Pinterest in het schijnsel van mijn nieuwste aanwinst, zijn alle originele tips voor de verdere verlichting/inrichting van mijn woonst zéér welkom in de comments.

Belvilla. Dat is samen zijn met de mooiste mensen, in het mooiste huis en in de mooiste omgeving.

Wij zijn niet aan ons proefstuk toe. Noch wat familieweekends betreft. Noch wat de Ardennen betreft. En noch wat het huren van een Belvilla vakantiehuis betreft. Want als het allemaal bevalt, waarom zou je ‘t dan niet nog eens doen? En na alle afstand en de beperkingen van de voorbije maanden hebben we er dit jaar nóg harder van genoten.

Dit was ons huis deze keer. In Bernister, Malmedy. Goed voor max 14 personen. 5 slaapkamers, 5 badkamers, een game room, een infraroodsauna en een tuin met een schommel, een glijbaan en een trampoline.

(Plopsa) Coo, Spa(-Francorchamps) en Stavelot liggen vlakbij. Maar dat zal allemaal voor een volgende keer zijn. Als we bijgepraat en bijgeknuffeld zijn.

Het charmante centrum van Malmedy en de pittige, maar superfijne en avontuurlijke wandeling ‘Panorama de la Warche’ (5,2 km- start aan de Barrage van Robertville- “Steile weg naar de zogenaamde Neus van Napoleon en het kasteel van Reinhardstein, gekruid met adembenemende vergezichten.”) hebben we wel kunnen testen én goedkeuren. En mijn lief kan de mountainbike-paden in de omgeving ook alleen maar zéér zéér warm aanbevelen. Een paradijs voor de fanatiekelingen.

Vorig jaar hadden we dus ook een top vakantiehuis via Belvilla. Dat deel ik bij deze met plezier nog een keer.

Onze zomer begon aan de Costa Holanda! Met Corendon.

Coronaproof op vakantie met Corendon. Lekker dichtbij, lekker veelzijdig. En je hoeft het verre vliegreisgevoel niet eens te missen. Want in de tuin van het Corendon Village Hotel in Badhoevedorp (Schiphol-Amsterdam) staat zowaar een Boeing 747 geparkeerd. Een eyecatcher van jewelste.

Maar het hotel is meer dan uiterlijk vertoon. Als je voor de all inclusive formule kiest, geldt die niet enkel in het hotel zelf. Met je bandje kan je ook onbeperkt terecht in de spiksplinternieuwe Corendon Beach Club in Zandvoort. Gezellig lunchen/ snacken/ aperitieven/dineren op het terras (of binnen bij slechter weer) of chillen op het strand. Zelfs je strandstoel, windscherm en handdoeken zijn inbegrepen. En iedereen is suuuuuper vriendelijk. De shuttlebus van het hotel rijdt de hele dag gratis heen en weer. Die rit duurt een dik half uur. (Reservatie en mondmasker verplicht.)


En wil je graag meer actie, ook Amsterdam City wordt bediend met een shuttlebus. Het is dus niet of of. Het is en en. In hetzelfde weekend als je wil.

Wij waren wel graag nog wat langer dan 1 nacht en 2 dagen gebleven. Dan hadden we alle faciliteiten van het hotel nog nét iets beter kunnen benutten. Nu was het snel switchen tussen de unieke bar onder de Boeing 747 en de indrukwekkende Sky Bar. De nostalgische cinema en de uitgebreide game room. Het zwembad zo groot als een landingsbaan en de zalig verfrissende Noordzee, het uitgebreide buffet in het hotel en de 3-gangen service in de Beach club, de trampoline en het springkasteel.

Warm aanbevolen dus die Costa Holanda. Met of zonder kinderen. Maar blijf afstand houden en je handen deftig ontsmetten, hé.


Tenerife. #wijkomenterug

Tuurlijk komt er ooit een einde aan deze crazy coronatijden.

Tuurlijk gaan we ooit weer op reis.

Tuurlijk vliegen we dan nog eens (met een mondmasker op) naar Tenerife.

Tuurlijk komen wij terug.

3 Redenen om binnenkort opnieuw (of voor het eerst) voor Tenerife te kiezen:

  • Omdat het altijd een goed moment is om naar het grootste Canarische eiland te reizen. Lente, zomer, herfst of winter. Het klimaat is het hele jaar door bijzonder aangenaam. Dus wanneer ie ook komt, de dag waarop we weer mogen, Tenerife zal sowieso een optie zijn.
  • Omdat we het keihard verdiend hebben. Na al die weken in ons kot met koters. Uiteraard mag je ze meenemen, maar misschien is een kort tripje met z’n twee ook wel een fijn idee?
  • Omdat Tenerife zoveel meer is dan een doorsnee strandvakantie-bestemming. Het is ook een paradijs voor natuurliefhebbers én het absolute mekka voor sporters. En laat wandelen, lopen of fietsen in de natuur nu net datgene zijn wat je immuunsysteem keer op keer weer een ferme boost geeft.

Als we weer samen (mogen) zijn…

… trekken we opnieuw met de hele familie naar een prachtige Belvilla vakantiewoning in de Ardennen.

Om alsnog de 96e verjaardag van mijn opa te vieren.
Om meer dan ooit het simpelweg samenzijn te vieren.

Quarantaine op verplaatsing, zoiets. Want dat wordt misschien wel de enige manier van reizen in 2020.

En in afwachting daarvan kijk ik nog eens naar de beelden van vorig jaar. Met deze soundtrack in mijn hoofd:

“We’ll meet again. Do know where. Don’t know when…”


Fun met Finn en Rowen, part IV.

Ergens zijn het nog altijd kleine jongens, die van mij. Zes en acht ondertussen. En toch lijken ze bij momenten al zo groot.

De praat die eruit komt tegenwoordig!? Zeker niet allemaal voor publicatie, maar deze leukigheden wilde ik je toch niet onthouden.

Als je dood gaat, word je dan terug een baby?

Ik heb een lange nek dus ik krijg een aardappelsinas! (adamsappel)

Meisjes zijn gemaakt voor splits. Die hebben plastieken benen. (elastieken)

De winkelhaak? Da’s het hoekje bovenin de goal.

Later ga ik… of voetballer of… (lange stilte)… keeper worden!

Mijn liefje is een jongen. Ik ga trouwen met Jules. Maar wie van ons moet dan een rokje dragen?

Grace is niet ouder dan ik. Die is gewoon vroeger geboren.

Ligt Marokko in Europi? (mijn papa is hun opi)

Moet je oud zijn om president te worden?

Waarom is Trump zo oud en zijn vrouw nog zo jong?

Wacht maar! (Rowen aan de vriendjes in het eerste leerjaar die het nu nog allemaal een makkie vonden)

Doe mij deugd mama! (Als ik Finn moet masseren)

Mijn kopke werkt altijd, ik moet niet rusten.

Ik doe fopdingen met mijn voet. (schijnbeweging tijdens het voetballen)

Meer Fun met de boys? Hier!

Viva de voorjaarszon in Tenerife. Met dank aan Corendon.

Echt koude winters hebben we hier duidelijk niet meer, natte en donkergrijze des te meer. En februari was dan ook nog eens bijzonder stormachtig. Niet zo gek dus om deze ‘zware’ periode even te doorbreken met een tripje naar de zon. Een paar dagen zijn al genoeg om je lijf en je hoofd weer helemaal op te laden.

Als je voor Tenerife gaat, is de energie die je kwijt bent aan je reis naar betere oorden ook niet meer dan diegene die je wint door er te verblijven. De vlucht duurt ongeveer 4u30 (of een klein uurtje langer als je een tussenstop hebt op Gran Canaria). Er is maar 1 uurtje tijdsverschil. En als je vliegt vanuit Maastricht verlies je geen domme tijd op de luchthaven. Maastricht-Aachen Airport is superklein en efficiënt en je parkeert als Corendonklant zo goed als voor de deur.

Op Tenerife kozen wij voor het H10 Atlantic Sunset Hotel. Een spiksplinternieuw 5 sterren-pareltje aan Playa Paraïso. Prachtig ingerichte kamers, voorzien van een groot balkon. Drie (verwarmde) zwembaden, waaronder een spectaculaire infinity pool. En de keuze uit meerdere restaurants. Het hotel ligt dichtbij en tegelijk ook ver genoeg verwijderd van de drukke horeca strip aan de Playa de las Americas.

Weet wel dat de buurt rond het hotel amper vlakke zones telt. Je gaat ofwel bergop ofwel bergaf. Er is weinig tussenin. En de meeste wandeldijken zijn nog in aanleg. Maar de rust, de goeie vibes en de mooie zichten op zowel de oceaan als de bergen compenseren dat eventuele minpuntje ruimschoots.

Voor lopers en fietsers zijn die hellingen natuurlijk juist een enorm pluspunt. Wij hebben er dus optimaal van geprofiteerd tijdens ons verblijf. En die vele uren sport gecombineerd/ gecompenseerd met platte rust aan het zwembad en heerlijke ontbijtjes, aperitiefjes en tapa’s. Een rondrit op het eiland of een tocht naar de top van de beroemde Teide zullen voor een andere keer zijn.

(In samenwerking met Corendon.)

I’ve got the power. Part II.

Af en toe moet een mens eens eerlijk zeggen waar het op staat. Voor zichzelf. En misschien ook wel voor andere ouders in een gelijkaardige situatie.

Ik deed het eerder al, in deze post. Ondertussen zijn we ruim een half jaar verder. We zijn zelfs net een nieuw jaar en een nieuw decennium ingestapt, dus vond ik het hoog tijd voor een update.

De marathon heb ik gelopen ondertussen. En met die kersen op mijn taart komt het, geloof ik, ook wel goed. Maar al de rest gaat net dat tikkeltje moeizamer. Er is vooruitgang, er is hoop. Er is liefde in so many ways. Maar het blijft elke dag keihard opnieuw beginnen. Vol verse moed.

Hoe goed je ook omringd bent (en dat ben ik absoluut!), kinderen in je eentje opvoeden, is gewoon niet simpel. Zeker niet als je luide, behoorlijk slecht luisterende kinderen hebt, die al eens durven tegenspreken, vaker niet dan wel tevreden zijn en maar niet leren dat genoeg écht wel genoeg is. Ook al herhaal je de regels eindeloos. Ik ben dan ook heel vaak de moeder die ik nooit wilde zijn. Zeuren. Zagen. Kijven begot. Roepen. Ja, zelfs tieren af en toe.

Anderzijds geniet ik ook van een aangenaam soort exclusiviteit. Ons kleine team versus de rest van de wereld. Samen slapen in het grote bed bijvoorbeeld. Die warme lijfjes midden in de nacht nog nét iets dichter tegen je aantrekken. Intens knuffelen. Samen de dag overlopen tijdens het avondeten. En daarna lekker chill met de beentjes omhoog op de bank tv kijken.

Mijn kinderen hebben de issues van elk ander kind, of toch zeker die van elke jongen van hun leeftijd, dat wil ik best geloven. Maar diegene die specifiek een gevolg zijn van de scheiding moeten ze er wel nog extra bijnemen. Geheel ongewild. Worstelend met vragen die ze zelfs niet eens verwoord krijgen. En met gevoelens die ze niet kunnen plaatsen. Dat is verre van evident voor een 6- en een 8-jarige. ‘Wild’ worden van het constante over- en weer moeten is zo’n issue. Keer op keer dat moeilijke evenwicht zoeken omdat je zowel je mama als je papa graag ziet en hen allebei wil verdedigen. Of onnodig de schuld op jou nemen voor domme zaken die mislopen tussen je ouders of spullen die achterblijven bij één van hen. Terwijl dat helemaal je verantwoordelijkheid niet is.

Strugglen doen ze dus. Met die issues en met zichzelf. Zozeer dat ze het mij bij momenten geweldig moeilijk maken. Meer en meer momenten zelfs. Alsof, zeker bij de oudste, het hele gegeven van de scheiding nu pas diep naar binnen sijpelt en hem totaal uit balans brengt.

Dat we diegenen die we het liefste zien, vaak het meeste pijn doen, is een troostende gedachte. Dat kinderen later, als ze wat groter zijn, wel zullen beseffen wie wat voor hen gedaan en opgeofferd heeft, is dat ook. Je ergens thuis voelen, betekent loslaten en jezelf kunnen zijn. Geen rolletje moeten spelen. En dat kunnen ze bij mij. Maar tegelijk ben ik er dus ook de dupe van.

Ik doe mijn best, elke dag opnieuw. En zij ook natuurlijk, op hun manier. Meer kunnen ze niet doen. Meer kan ik niet doen. Meer heb ik niet in de hand. Soms gaat het goed. Soms gaat het niet goed. De ene keer hou ik de strijd lang vol, de andere keer geef ik me sneller gewonnen. Ergens went het ook wel. Dat vallen en weer opstaan. De moed verliezen en weer terugvinden. Overnight steeds sneller terug opladen. En tegelijk helemaal niet. Want bijna elke intense dag samen eindigt met deze vraag: “Wanneer gaan we terug naar papa?” Alsof alles wat ik voor hen deed compleet vanzelfsprekend is, helemaal niks betekent. Alsof een (hun) rots in de branding nooit kan afbrokkelen.

(Tuurlijk weet ik dat ze hem gewoon keihard missen. En dat mogen ze uiteraard. Dat gemis zal ik altijd erkennen. Maar ergens doet het me pijn.)