Over mijn was en mijn plas. En mijn afval.

Ik hang ‘m zo veel mogelijk buiten, mijn was. De propere dan toch. Daar heb ik jullie vorig jaar rond deze tijd ook al over verteld.

Want telkens je de was te drogen hangt – buiten aan een droogmolen of zelfs binnen aan een droogrek – spaar je je was, het milieu én je portemonnee. Een klein gebaar dat een groot verschil kan maken. Brabantia helpt je daar maar wat graag bij trouwens, met stijlvolle droogrekken en droogmolens in verschillende formaten.

Welke droogoplossing je ook kiest, Brabantia en WeForest planten er in ruil een boom voor in Africa’s Great Green Wall. Hoe geweldig is dat? Sinds het begin van de Love Nature- campagne in 2015 zijn er zo al meer dan 700 000 bomen geplant. En dit jaar hopen de partners de kaap van het miljoen te overschrijden.

En ook de New Icon van Brabantia is een bijzonder zinvolle aankoop. Die stijlvolle pedaalemmers ruimen immers niet alleen je eigen afval op. Met de aanschaf van een New Icon steun je eveneens The Ocean Cleanup, in hun strijd om zo veel mogelijk plastic uit de oceanen te vissen.

Erika bekent: ik heb stoute kinderen.

Eerlijk duurt het langst lieve mensen. En levert ook meer op dan het hoog houden van de schijn. In het beste geval misschien zelfs wat herkenning en troost. En die zou ik wel kunnen gebruiken ja.

Niet dat je me zover krijgt dat ik zeg dat ik gefaald heb als moeder. Zo helder kan ik het nog wel bekijken. Maar helemaal goed pak ik het precies toch ook niet aan, die opvoeding van mijn kinderen. Mijn twee luide, bijzonder levenslustige kleuters. Die overal opgemerkt worden. En niet zelden in weinig positieve zin.

De jongste kan zich nog verschuilen achter de zogeheten terrible three. Heeft zijn broer ook mogen doen destijds. Maar five zou toch funky moeten zijn, dedju?

Ze zien mekaar doodgraag, mijn jongens. En toch geeft de ene de andere vaak liever een djoef op de mulle dan een liefdevolle knuffel. Ze weten best wanneer het allemaal wat stiller mag of zelfs moet. En toch scheppen ze er plezier in om juist dan hun keeltje nog wat verder op te zetten. Ze beseffen heel vaak perfect dat ze beter kunnen, en toch doen ze dat bewust niet.

“Blijf van mekaars lijf. Eet verder. Eét verder. Finn, je bent weer vergeten dat je aan het eten bent. Blijf daar af. Laat je broer gerust. Raap dat op aub. Meen je nu dat je dat melkje weer omver gegooid hebt? Die boterhammen zijn goed zoals ze zijn. Gisteren moesten ze zoals bij opa, nu zijn ze zoals bij opa en is het weer niet goed. Wat zeg je dan? Juist ja, pardon/alstublieft/dankuwel. Kleed je verder aan. Je hebt nog geen schoenen aan. Vraag gewoon wat je nodig hebt lieve schat in plaats van meteen hysterisch te panikeren. Nee, je gaat die dikke jas aandoen anders ga je kou hebben. Stap in de auto aub. Aan je eigen kant. Geef die tut terug aan je broer aub. Stop met ruzie maken over dat ‘dingetje’. Waarom willen jullie toch altijd per se met hetzelfde spelen, jullie hebben tonnen speelgoed verdorie! Blijf in je bedje liggen aub. Ga terug naar je bedje aub. Het interesseert me niet wie er begonnen is. Jullie zullen allebei wel iets gedaan hebben. Enzoverder enzovoort…”

Waarom? Waarom toch? Waarom maken ze het hun moeder soms zo verdomd moeilijk? Waarom leren ze zo weinig bij? Waarom snappen ze na al die tijd nog altijd niet dat de ochtend-en avondrituelen voor iedereen een stuk aangenamer zouden verlopen als ze voor één keer meewerkten? De procedure is elke dag exact dezelfde, waarom doen ze niet eens spontaan wat van hen verwacht wordt? Waarom zien ze niet in dat braaf zijn een pak meer oplevert dan stout zijn?

Soms, enfin, meer dan mij lief is, voel ik mij een soort sergeant. Altijd drillen. Altijd opjagen. Iets te vaak mijn stem verheffen. De wanhoop uitschreeuwen. De goesting krijgen om fysiek pijn te doen zelfs, in de ijdele hoop dat dát wel een oplossing zou zijn. Dat ze dan wél de klik zouden maken. Maar zo ben ik niet. Echt niet. Zo wil ik ook niet zijn.

Nu voor je me vertelt dat er heus wel andere manieren zijn… Lief en kalm heb ik ook geprobeerd, hoor. Blijf ik proberen zelfs. Alles geduldig uitleggen. Positief zijn en belonen als het kan. Straffen en streng zijn als het moet. Maar allemaal met even veel of eerder even weinig effect. Een oplossing is altijd geweldig tijdelijk. In de long run is er geen blijvende vooruitgang. Frus-tre-rend, niet normaal.

En toch weet ik dat het goed komt. Ooit. In een zo dichtbij mogelijke toekomst pleassssse. Voor ik compleet gaga word. Want eigenlijk ben ik heel stabiel van nature. En blij. En content. En op een dag moeten mijn crazy kinders dat ook wel zien en voelen en… overnemen. Ja toch?

Er zijn trouwens nog altijd een hoop waanzinnig fijne momenten. Die mag ik nooit vergeten. Dan zie ik de mooie mensen die diep vanbinnen in die kleine monstertjes verscholen zitten. Nee, ik zou ze voor geen geld ter wereld willen missen, mijn jongens. Hoe vaak ik ze ook (binnensmonds) vervloek. Weet je trouwens dat ze de eersten zijn om hun mama te komen troosten als ze haar zelf hebben doen huilen?

I love them to pieces. En juist daarom doet hun dagelijkse circus me soms zo vreselijk veel pijn.

Erika experimenteert: het Pascaud Beauty Institute.

Ik ga minstens 1 keer per maand naar een Thais massagesalon. Maar daar stoppen mijn wellness-inspanningen ook meteen. Nageltjes laten doen, een facial, waxen,… Allemaal tof en allemaal ooit wel ‘ns laten doen, maar ik kan er op regelmatige basis écht geen tijd voor maken. Dan loop ik liever een toertje, lees een boek of schrijf een artikel. Wel een beetje paradoxaal eigenlijk, want mijn uiterlijk speelt best een grote rol in mijn job. Ik word verondersteld om er altijd netjes en verzorgd bij te lopen.

Nu, echte schoonheid zit van binnen en komt ook van binnen. Goed eten, veel water drinken, regelmatig sporten. Als je je goed voelt, straal je dat ook uit. Letterlijk. Een gezonde huid onderscheid je met gemak van een ongezonde. En een huid in topconditie, daar maak ik wél met plezier tijd voor vrij. Voor Pascaud is het trouwens simpel. Je houdt of krijgt je huid in topconditie door een juiste huidanalyse én een daaropvolgend actieplan. 

Ik reinig goed en smeer me te pletter. Dus ik dacht/hoopte ergens wel dat mijn huid in redelijk goede conditie verkeerde. Gelukkig werd dat ook meteen bevestigd door het huidanalyse-toestel van Pascaud. Hun stokpaardje. Omdat het hoogtechnologische ding zoveel zaken razendsnel in kaart kan brengen. Rimpels, UV-schade, vocht, elasticiteit,…

Al waren er bij mij toch ook een paar tegenvallende resultaten. Zo had ik bijvoorbeeld te weinig talg in mijn huid. En hier en daar ook kleine pigmentvlekjes en beginnende rimpels. Confronterend, maar nu ook niet om instant te panikeren. Zeker omdat je in een Pascaud Instituut meteen een aangepaste behandeling kan starten. Pigmentvlekjes en ondiepe lijntjes worden hier ondermeer aangepakt met groen licht, een prikkelende crème op basis van zuren en een bijzonder heftige gezichtsmassage. Zeer doeltreffend, me dunkt. Mijn huidcellen hebben zowaar nog een halve dag nagegloeid en ik had ook écht een knalrood hoofd na de behandeling. Maar jongens, wat heeft het me deugd gedaan. Wat had en heb ik (ook nu nog) het gevoel dat er eindelijk écht iets gebeurd is. Mijn huid voelt soepeler en ‘lichter’ aan. En ik kan me voorstellen dat het alleen maar beter wordt als ik de behandeling binnenkort nog eens herhaal.

Uiteraard kan je bij Pascaud terecht voor een hele resem behandelingen. Te weinig vocht, te weinig elasticiteit, diepere rimpels,… Maar ook cellulitis of striemen kunnen aangepakt worden. En Marge Pascaud, founding mother van het instituut en de methodes, ontwikkelde ook haar eigen productlijn. Die werkt zowel preventief en van binnenuit (tabletjes), als aan de buitenkant (allerlei emulsies, serums en crèmes).

Zelf ook eens testen? Ik mag een waardebon van 100 euro voor een Pascaud behandeling naar keuze weggeven. Daarvoor moet je enkel een boodschapje achterlaten in de comments hieronder. (Ik maak de winnares bekend via mijn FB-pagina op 29 maart!) En via mijn IG maak je later deze week ook kans op een 24h cream

Pret met Rowen, part I.

Na maar liefst 11 lijstjes Fun met Finn is het hoog tijd voor een allereerste Pret met Rowen. Klinkt iets minder allitererend, I know, maar de inspiratie wil even niet mee. En de inhoud is belangrijker dan de titel, toch?

Gek eigenlijk dat het zo lang geduurd heeft voor onze jongste een eigen rubriek te pakken heeft. Z’n mondje staat niet bepaald stil. Hij is veel sneller beginnen praten dan zijn broer en doet het bovendien liever, spontaner én beter. Het kind heeft op drie jaar écht al een behoorlijk uitgebreide woordenschat. Al vergelijk ik zijn repertoire vooral met dat van Finn natuurlijk, en die is toch altijd meer een man van daden dan van woorden geweest.

Anyway, het is een feest om Rowen bezig te horen. Voor alles heeft en geeft ie een uitleg. En soms blijft hij- alsof hij de aandacht nog harder naar zich toe wil zuigen- even licht stotterend hangen: “Ma, ma, ma, ma… .” Om dan vervolgens zijn visie, bemerking of oplossing uit de doeken te doen. De werkwoorden minder goed vervoegd dan een tijdje terug weliswaar. Maar bon, dat schijnt een normale fase te zijn.

Wij horen ‘m, tussen al die gekkig- en slimmigheden die vaak zo goed geformuleerd zijn dat de mop er (te) snel af is, heel graag deze oneliners geven:

“Ik ga da meer ni doen.” Dat hij het dus niet meer gaat doen. Ja schattig is ie genoeg, hoor. Braaf iets minder. Maar zo komt hij er toch altijd een beetje mee weg.

“Niks! Nihiks!” Nog voor we onraad ruiken, verklapt onze kleinste jongen zichzelf. Heerlijk.

“Wawel!” Als in ‘wél waar’.

“Papot!” Stuk dus.

“Zo is dat niet mama!” Hij weet het altijd beter dan zijn moeder uiteraard.

Lentekriebels. Erika vs Elle Milla!

Ik had het zelf niet gedacht hoor. Dat ik zo’n fel roze zou durven dragen. Of een strakke legging in imitatieleer. Of een opvallend bomberjack met Japanse bloemen. Maar Elle Milla made me do it. En nu wil ik even niks anders meer. Laat de lente maar komen!

Met de code ERIKA15 krijg je trouwens 15 procent korting op je eigen bestelling. Just saying…

Meer Elle Milla outfits? Hier! En info? Hier!

Erika presenteert: STERKkamp.

Een tijdje geleden kreeg ik een lieve mail van Maya Hoppenbrouwers. Een gedreven, jonge vrouw die me voorzichtig vroeg of er op deze blog misschien plek was voor een artikel over haar recent opgerichte vzw: STERKkamp. Ik heb haar vrijwel meteen positief geantwoord. Waardevolle projecten, die aansluiten bij mijn leefwereld en de core-business van deze blog, wil ik met veel plezier steunen. Alle kinderen hebben recht op een zorgeloze jeugd.

STERKkamp organiseert kampen voor kinderen uit de basisschool waarbij  hun welzijn voorop staat. We hebben twee soorten kampweken in ons aanbod: de STERKweken en de GELUKVOGELSweken.

Tijdens de STERKweken leren we kinderen sterker in hun schoenen te staan door hen ’s ochtends  op een speelse manier therapie/training te geven. Deze therapieën zijn allemaal evidence based (op wetenschappelijk onderzoek gebaseerd) en aangepast aan de leeftijd en leefwereld van de kinderen. In de namiddag krijgen de kinderen een gevarieerd animatie-aanbod dat gelinkt is aan een thema. Tijdens dit aanbod spelen en knutselen ze maar maken ze ook hun eigen gezond vieruurtje.
Je kan de STERKweken curatief aanschouwen voor de kinderen die net dat extra duwtje in de rug nodig hebben. Groepen van maximum acht kinderen met twee monitoren.

Tijdens de GELUKVOGELSweken leren we de kinderen positief in het leven staan. Deze week volgen we het principe van “een gezonde geest in een gezond lichaam”. ’s Ochtends lezen we twee verhalen uit het boek “Geluk voor kinderen” van Leo Bormans en gaan we er creatief mee aan de slag. Deze verhalen zijn gebouwd rond de 10 pijlers van geluk van The London School of Economics.  In de namiddag maken we telkens ons gezond fruit-vieruurtje en worden we ondergedompeld in een nieuwe sport die ons beter in ons vel doet voelen.
Je kan de GELUKVOGELSweken preventief aanschouwen voor alle kinderen die graag een kamp met meer inhoud wensen. Groepen van maximum twintig kinderen met twee monitoren.

De kampen spitsen zich toe op kinderen uit de basisschool van 7 tot 12 jaar.

Je kan mee op STERKweek gaan met ons als je je niet zo goed in je vel voelt maar wat is dat juist “je niet goed voelen in je vel?” Dit kan heel uiteenlopend zijn. Je kan mee als je onzeker bent over jezelf, bang bent om fouten te maken, moeilijk vriendjes maakt, geen nee durft te zeggen en nog zoveel meer.

Je kan mee op GELUKVOGELSweek gaan met ons wanneer je graag een kamp met meer inhoud wenst. Optimistisch in het leven staan, creatieve geest, gezonde vieruurtjes, beweging en cultuur staan hier op het programma.

Indien je twijfelt of het kamp iets voor jou is, kan je steeds contact opnemen met ons.

Tijdens de STERKweken in de paasvakantie gaan de kinderen op bezoek bij de kinderboederij.
Locatie: Xaveriuscollege te Borgerhout.
Uren: 9u00-16u00 (vanaf 8u: vooropvang , tot 17u naopvang)
Prijs: 120€

Tijdens de GELUKSVOGELSweken in de paasvakantie krijgen de kinderen een muzikale toneelvoorstelling van een externe expert (De Verhalenkat).
Locatie: Vrije Basisschool Sint Filippus: Wijngaardlaan 7, 2900 Schoten.
Uren: 9u00-16u00 (vanaf 8u: vooropvang , tot 17u naopvang)
Prijs: 120€

Meer info en inschrijvingen? Hier! (Inschrijven voor de kampen in de Paasvakantie kan nog t.e.m 23 maart!).

Erika experimenteert: met de TGV naar Disneyland, Parijs.

Of we een paar dagen naar Disneyland in Parijs wilden? Om te genieten van het park zelf uiteraard, maar vooral om de treinreis er naartoe uit te testen. En te kijken of de verwondering dáár ook al zichtbaar wordt? Of de magie van zo’n bijzondere trip zich al laat voelen in het station, op het perron of in de TGV-wagon?

Wel, ja. En nog geen klein beetje. Ik had het gevoel zelfs dat de chase in dit geval better was dan the catch. De trein is altijd een beetje reizen, wil het cliché. En voor jongens van 3 en 5 is het bovendien zeer avontuurlijk reizen. Zelf zeulen met de trolleys. Kijken naar de wirwar van mensen en het komen en gaan van treinen. Pipi doen op een rijdend toilet. Liggen, hangen, zitten in je eigen, bijzonder ruime stoel. Ongestoord tekenen. Snel een appelsapje halen in de bar. Onbeperkt spelletjes spelen op de iPad. Kijken naar het voorbijrijdende landschap. Discussiëren over de familierelatie tussen jouw trein en Thomas de trein. Leren dat TGV staat voor Train à Grande Vitesse en proberen om die gekke, Franse woorden zelf uit te spreken. En dan vooral niet vergeten om op tijd uit te stappen. Want vanuit Brussel-Zuid sta je op amper anderhalf uur in Marne-la -Vallée, het TGV-station van Disneyland. 

Een TGV-ticket boek je trouwens al vanaf 25 euro voor een enkele reis.

 

Disneyland zelf hapt een nét iets groter stuk uit je budget. Inkom, hotel (wij logeerden in het Disneyland hotel) en eten zijn allemaal erg duur en daar krijg je- mijns inziens-  iets te weinig kwaliteit voor in de plaats. Voeg daar nog wat uitgaven in één van de honderdduizend Disney-boetieks aan toe en je bent op 3 dagen tijd makkelijk even veel kwijt als voor pakweg een weekje Aruba. Bovendien was het deze week waanzinnig druk in het park. Vermoedelijk omdat sommige regio’s in Frankrijk en Engeland al krokusvakantie hadden. (Of misschien omdat er gewoon altijd wel iemand in Europa vakantie heeft.) En dat zorgde dus voor extreem lange wachttijden aan de leukste attracties. Zowel aan die van Disneyland zelf als die van zusterpark Walt Disney Studios er vlak naast. Misschien normaal, oké en perfect volgens de verwachtingen voor sommigen, maar anderhalf uur wachten voor een one minute-experience krijg ik mijn kinderen helaas niet uitgelegd. Mezelf ook niet trouwens. Bovendien moesten we zelfs in de rij staan voor het ontbijt. En waren alle, werkelijk álle restaurants in het hele Disney Village twee dagen lang volledig volgeboekt. Een snack in de bar of room service bestellen, zijn dan de enig overblijvende alternatieven.

 


Dus…

als je gaat…

hou dan zeker volgende zaken in mind:

Boek het goedkoopste TGV-ticket door 3 maanden op voorhand te reserveren.

Kijk hier voor de beste Disneyland-deals en –packages.

Lees de (budget-)tips van deze ervaren Disney-mama.

-Ga in een ‘rustige’ periode (ze bestaan wel degelijk!), check daarom eerst deze kalender.

Reserveer je favoriete restaurants al voor je vertrek of ten laatste bij aankomst in het hotel.

 

Mij zie je waarschijnlijk niet zo snel terug in Marne-la-Vallée, maar ik ben wél van plan om gauw weer met de TGV te reizen. Niet duur, goeie service en vooral ra-zend-snel. Op nog geen 6u sta je in Montpellier, op 8u in Cannes. Als je niet al te veel bagage mee moet zeulen of je kan de grootste spullen meegeven met een delegatie die de auto neemt, is er echt geen comfortabelere/goedkopere/efficiëntere manier om in Zuid-Frankrijk (Duitsland, Nederland, Oostenrijk of Zwitserland) te geraken.

Fun met Finn, part XI.

Mijn liefste Finnemansje, wat word je groot en slim. En wat begin je moeilijke vragen te stellen…

  • “Mama, haal je baby’s bij de dokter?”
  • “Zat ik ook al in jouw buik toen jij in omi haar buik zat?”
  • “Als wij nog een baby krijgen en die weent, dan mag ik die aan jou geven hé?” (Puur hypothetisch, voor alle duidelijkheid!)
  • Reuzen bestaan niet, maar boeven wel hé? En zombies ook hé?”
  • “Gebruik je oren Finneman!” “Ik wil geen oren hebben mama!”

Meer leuke uitspraken van mijn oudste kleuter lezen? Hier ondermeer!

Rowen 3 jaar! Alweer een feest mét WOW-factor.

Ik kan het niet meer. Een feestje geven zonder de (DIY-)spullen van Studio LalaOmdat ik zelf heel erg voor dat tikje meer kies, maar ook omdat mijn gasten het ondertussen van me verwachten.

Finn kreeg voor zijn 5e verjaardag nog een superhelden-feest. Toen Rowen 1 jaar werd, kozen we voor een viering in leopard style. Vorig jaar was zijn thema zebra. En dit jaar konden we niet anders dan een ware wild animal-party voor hem organiseren. Het kind is al maanden geobsedeerd door tijgers en aanverwanten.

Geen aparte sweet table deze keer, wel toffe decoratie op de eettafel zelf. En véél ballonnen.

(Ine van Studio Lala komt eind februari trouwens ook met een pop-up shop in Genk. Verwacht je aan een confettiballonBAR, workshops, stylingadvies en veel lekkers!)

De waanzinnige tijgertaart is dan weer van de hand van mijn liefste en zeer getalententeerde vriendin Sofie ‘Toertjes’ Bruyndonx.        

Hallo 2017! Wij zijn er klaar voor. Of toch ongeveer.

Ik ben er klaar voor, voor dat nieuwe jaar. Gelukkig maar, want de eerste week is alweer gepasseerd.

Mijn kerstvakantie viel deze keer zowaar onder de noemer ‘rustig’ te klasseren. Wat nachtgebraak op oudjaar niet te na gesproken. Een kerstmarktje hier, een tripje naar zee daar. En maar een werkdag of drie. Veel tijd dus voor mekaar. Gezin, familie, vrienden. Tijd om op te ruimen ook. In mijn huis en in mijn hoofd. Heerlijk.

En ondertussen zijn zelfs de koffers voor onze eerste reis van 2017 gepakt. Het is dus nog niet gedaan met de rust, nee. Nog heel even presenteren vandaag, op het BK cyclocross in Oostende, en morgen vliegen we dan naar… Aruba. Tien dagen vitamine D tanken en batterijtjes laden. Lucky me. Ik besef dat hoor. Maar anderzijds kiezen we echtwel heel bewust voor dit soort tripjes. Gaan wanneer het kan, want een freelancer neemt anders altijd wel een jobke aan. En het is misschien de laatste keer dat we buiten de schoolvakantie met z’n allen weg kunnen. (Finn start in september in het eerste leerjaar.)

Benieuwd wel hoe die twee tjoepjes van mij de verre reis dit keer gaan verteren. Zuid-Afrika vorig jaar was een voorzichtig, maar geen zaligmakend succes.

Voor Finn ben ik er redelijk gerust in. Die zal zich al die uren onbeperkte schermtijd op het vliegtuig niet meteen beklagen. Hij is ook echt in een recordtempo aan het ‘groeien’ de laatste weken. Zeker zonder broer in de buurt, durft hij zelfs zonder meer voorbeeldig te zijn. Ok, het luisteren kan af en toe nog wat beter en sneller vooral, maar het kind eet goed, slaapt flink (al stond ie een paar dagen geleden, diep in de nacht, totaal versuft op de gang en wilde hij eerst pipi doen in de wasmand en vervolgensin bad!) en is- hou u vast- als een gek beginnen tekenen. De rust die daarmee gepaard gaat, mag voor mij eeuwigblijven duren. Wat. een. zaligheid. Zo moeten ouders van meisjes zich dus continu voelen.

Voor the other one, kleine Rowen, hou ik mijn hart dan wel weer vast. Dat ventje is de laatste tijd mijn schaduw, een magneet, een plakijzer. Echt niet normaal. Overal waar ik ga, staat hij ook binnen de 3 seconden. Mama is alles en moet alles doen. Alsof er nog melk uit mijn borsten komt. Doet iemand anders een poging, is die sowieso tevergeefs. Of het nu over aankleden of te slapen leggen gaat, mama mag dan gewoon terug van start beginnen. Heftig hoor, zelfs op het toilet en in de douche wijkt hij amper van mijn zijde. Geclaimd en gegijzeld voel ik me dan. (Als ik niet in huis ben, zijn er blijkbaar veel minder issues. Gelukkig. Maar ook een beetje pijnlijk voor mij.)

Bovendien slaapt Rowen dramatisch slecht. Hij heeft ontdekt dat hij uit zijn bed kan klimmen en doet dat dan ook zodra we uit het zicht zijn. Gevolg: ik blijf erbij, in een stoel naast zijn bed, tot hij slaapt. Soms duurt dat 5 minuten, soms een uur. Maar there’s no other option helaas. Alle andere methodes zijn getest en leiden puur tot meer hysterie en agressie. Met uiteindelijk hetzelfde resultaat: dat ik ernaast zit tot hij eindelijk gekalmeerd is en snurkt. Doe ik dat niet, blijft hij uren wakker. Tot middernacht als het moet. Compleet zot gedraaid. Altijd weer dat bed uit om mama te zoeken. En sowieso komt ie ergens halverwege de nacht naar het ouderlijk bed getrippeld. Waar hij zich dan, geruisloos (nu ja), tussen ons in nestelt. Gezellig tot op zeker hoogte, maar niet houdbaar natuurlijk. Benieuwd of een verandering van omgeving de routine kan doorbreken. En of hij door de warmte misschien ook iets minder intens in zijn belevingen wordt. Want geloof me, als Rowen transformeert in een tijger of in spiderman, dan heb je dat wel gezien. En zeker gehoord. Soms zit ie zelfs zo erg in zijn rol dat ie het niet meer nodig vindt om op tijd bij z’n potje te geraken. Terwijl hij het maar al te goed kan.

Maar hey, topkind voor de rest. Vrolijk, guitig, levenslustig. Geweldig knuffelbaar. Om op te vreten zo schattig. Altijd klaar voor een nieuw avontuur. En slim ook wel. Denk ik. Al vindt iedere ouder dat van zijn kind, vermoed ik. Nee, hij is gewoon heel alert en superverbaal. Zegt veel na en pikt snel nieuwe dingen op. Zijn woordenschat lijkt al enorm veel groter dan die van Finn op dezelfde leeftijd.

Enfin, benieuwd dus… Ik plan alleszins om keihard met de flow te gaan. En dan horen jullie het wel. Tot binnen een week of twee!